رویای تنها

درفلق بودکه پرسیدسوار

                آسمان مکثی کرد

رهگذر شاخه نوری که به لب داشت

         به تاریکی شن ها بخشید

 وبه انگشت نشان داد سپیداری وگفت:

 «نرسیده به درخت کوچه باغی است که از خواب خداسبزتراست

         ودرآن عشق به اندازه ی پرهای صداقت آبی است. 

می روی تاته آن کوچه که ازپشت بلوغ،سربدرمی آرد،

           پس به سمت گل تنهایی می پیچی

 دوقدم مانده به گل،

               پای فواره ی جاوید اساطیر زمین می مانی

وتورا ترسی شفاف فرا می گیرد

                درصمیمیت سیال فضا،خش خشی می شنوی

     کودکی می بینی

                رفته از کاج بلندی بالا،

     جوجه بردارازلانه ی نور

            وازاو می پرسی

                                          « خانه دوست کجاست»